sloddervossen

Een school kiezen. How jom, da’s niet simpel als ge in den 2060 woont. We hebben geen referentie en weinig houvast. En onze dochter is nog maar anderhalf. Maar het moet, nu al. En het is belangrijk. Want ge kiest niet alleen voor een kleuterschool, maar eigenlijk ook al voor een lagere school. En onrechtstreeks dus ook al voor het middelbaar en de universiteit en haar doktersdiploma (cardiothoracale chirurgie zal ze studeren, later). Misschien overdrijf ik lichtjes, maar toch: de basis moet goed zijn.

Een paar jaren geleden waren er in onze buurt alleen maar concentratiescholen te vinden, maar dankzij School in Zicht is de instroom nu iets breder. Om een idee te geven van de huidige situatie: een buurtschool in Antwerpen-Noord heeft 25 à 30 verschillende nationaliteit en streeft naar 30% ‘niet-GOK-leerlingen’, zoals dat dan heet. Dat laatste betekent dat bijvoorbeeld de moeder een diploma secundair onderwijs heeft, of dat er thuis Nederlands gesproken wordt, of dat de kinderen niet in een pleeggezin of instelling wonen, enzovoort, enzoverder. Ge snapt het wel.

Waarom dan een buurtschool? Awel, wij wonen hier. En vrij graag zelfs. Dat wist ge al misschien. Het heeft dan ook weinig zin dat we onze dochter 5 kilometer van ons huis naar school sturen, als we scholen op wandelafstand van de voordeur hebben die hetzelfde bieden. Dat laatste is wel een vereiste.

Als er één ding is dat ge als jonge frisse ouders niet wilt, is dat uw kind iets tekort komt. Ook niet in het onderwijs. Onze dochter moet alle kansen krijgen die ze verdient en ze moet uitgedaagd worden om al haar talenten te ontdekken. We moeten eerlijk zijn: er heerste bij ons wel wat vrees dat het niveau van buurtscholen in den 2060 lager is, dan in andere scholen. Wij moesten een beetje overtuigd worden. Dus: maandag en dinsdag schuimden wij enkele scholen af, samen met vele andere ‘School in zicht’-ouders.

En ja, we zijn overtuigd: onze dochter zal naar een buurtschool gaan. Sommige scholen haalden cijfers boven als garantiebewijs voor succes, andere scholen overtuigden door een positieve mentaliteit, visie en aanpak. Mooi om te zien hoe directies en leerkrachten omgaan met de grote diversiteit, dat moet niet makkelijk zijn. Want het gaat niet alleen om taal of rekenen. Een goed beeld krijgen van diversiteit hoort òòk bij goed onderwijs. Ik was onder de indruk. De scholen bezoeken was een leerrijke en grappige ervaring. Al die kleine rakkers in alle kleuren van de regenboog die zo schoon chaotisch rondlopen op de speelplaats. Geen muziek die zo vrolijk klinkt als kleutergejoel. Lap, ik word plotsklaps melancholisch. Maar ik ben dan ook al 25 jaar niet meer op een kleuterschool geweest.

Eén school van de vijf die we bezochten, overtuigde ons niet. Niet omdat we twijfels hebben bij het niveau van die school, maar omdat er een negatief/repressief sfeertje hing. ‘t Is te zeggen: dat sfeertje ging vooral uit van de directrice. Misschien niet fair om de hele school en het lerarenkorps daarop af te rekenen, maar we stapten met een slecht gevoel buiten. En bij twijfel, moet ge niet twijfelen. Van het lijstje geschrapt dus.

Binnen één maand zullen we klaar zitten aan de computer om onze dochter in te schrijven in een school. Met okselvijvers onder de armen toekijkend hoe de server crasht als iedereen tegelijkertijd inlogt en hopend dat we plaats hebben in één van de scholen in de buurt. Spannend. Toch wel.

Zaterdagochtend, zeven uur. Spelend in de living, zoals gewoonlijk. De dochter komt met haar pluchen hond aandraven, want ‘alles wat het hondje doet, is grappig’. Het knuffeldier is haar grote liefde, haar steun en toeverlaat, haar grapjas, haar held. Want het hondje kan àlles en stelt nooit teleur.

Dus maakt het hondje een grote toren van Duplo, ververst het hondje een kakpamper (zonder daarbij de poten te bevuilen), maakt het hondje een kleurrijke tekening met wasco’s, laadt het hondje het afwasmachien uit, smeert het hondje een boterham met choco, maakt het hondje een puzzel, leest het hondje een boek met flapjes, doet het hondje een paard na en maakt het hondje een kunstwerk met steeknageltjes. Ge leest het goed: een hond die met steeknageltjes speelt op zaterdagochtend tussen zeven en acht. Dàt vindt onze dochter grappig. En als het hondje moe is, dan wordt de dochter boos.

Vandaag heb ik de vraag durven stellen: “Is het hondje daar eigenlijk wel handig genoeg voor?”. Het antwoord kwam zonder aarzelen en was duidelijk: “ja papa, hondje”.

Ik haal diep adem.
Het hondje blaast een ballon op en legt er een knoop in.
De dochter giert van het lachen. Met haar naïeve vader wellicht.

De beste promofoto’s werden gemaakt in de jaren ‘60 en zijn een goede inspiratiebron voor hedendaagse artiesten. Bobby Mark zal voor zijn volgende platenhoes wellicht inspiratie opdoen bij Bob Rocky:

Als bij toeval zat er helaas een vuiltje op de lens, waardoor het gezicht van Bobby Mark moeilijk zichtbaar is. Volgende keer beter.

Bobby Mark, de Koning van de Ukelele, heeft een nieuwe single: ‘Je lijfgeur maakt me gek’. Uit goede bron heb ik vernomen dat iedereen ter wereld halsreikend en reikhalzend naar dit moment uitkeek, dus ik laat jullie niet langer in spanning wachten. Hopelijk laat dit lied niemand onberoerd.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Tekst is alhier te downloaden. Check zeker regelmatig Bobby’s pagina op Facebook, want één van de dagen verschijnt daar de videoclip van het nummer. En nog meer goed nieuws: vanaf nu is er ook een speciale webstek waarop je alle nummers kan downloaden.

Vorige week hoorde ik de radio spreken over “den brom” in Gent. Bewoners van een welbepaalde buurt klagen er over een bromgeluid, dat vooral ’s avonds en ’s nachts zeer hoorbaar is. Ze lieten zelfs een geluidsopname horen.

Dat intrigeerde mij enorm, want ik herkende dat geluid meteen. Den Brom van Gent zit ook in Antwerpen!

Het is ook hier vrij luid, vind ik. Als ik de verandadeur opentrek, hoor ik het meteen klaar en duidelijk. Wij slapen 80% van de nachten met het raam open en dan is het gebrom dus zeer aanwezig. Maar er van wakker liggen doe ik zeker niet. Eigenlijk dacht ik altijd dat het er gewoon bij hoort, bij het wonen in de stad. Het stoort me dan ook niet echt. Ik denk soms wel dat het toch fijn moet zijn, om écht in stilte te kunnen slapen. En dat ik misschien toch ooit wel terug naar de Kempen wil verhuizen, gewoon al om dat te kunnen.

Maar goed! Den Brom dus. Als iemand weet wat het is, ik hoor het graag. Mhah.

Kijkt, een promofilmpke voor den 2060, met buurtbewoner Gène Bervoets in de hoofdrol. Mooi initiatief!

Een tijdje geleden was er bij GVA een reeks over onze buurt en ik ga er niet al te veel woorden aan vuil maken: bedroevend, eenzijdig, kortzichtig, bevooroordeeld. Soit, het was een behoorlijk negatieve reeks. Eén lichtpuntje was een filmpje met David Davidse die vertelt dat hij hier graag woont.

Misschien ben ik naïef of blind, net als heer Davidse, maar ik zie hier nog altijd veel meer fijne dingen gebeuren dan vervelende. En bij mijn weten zijn er nog heel wat andere buurtbewoners die vinden dat wereldwijk 2060 uniek is en behoorlijk wat potentieel heeft. Daarom ook dat ik het filmpje van buurman Bervoets ten zeerste apprecieer, als tegengewicht voor het negatieve imago. Niets is wat het is, ‘t is wat ge er van maakt.

Ik zen hier ok geire.

Kunt ge’t u voorstellen? Sloddervos spekvriend moet élke dag zijn bureau op’t werk opruimen. Verplicht.

Enfin, ik werk sinds maandag voor een nieuwe baas. Met clean desk, met gratis soep en met gratis fruit. Met een ergonoom die langskomt en met een ergonomische stoel. En ik vind de job al behoorlijk tof. En ze wordt nog toffer de komende maanden.

Hoera!

Dan zijt ge 28 jaar, in de fleur van uw leven, vitaal als een veulen en ineens schiet er iets in uwe nek. Tsjak, gedaan met klappen. Nek geblokkeerd; het verschot gelijk ze zeggen. Allemaal mijn eigen schuld.

Ik moest eens lachen toen de ergonoom twee jaar geleden mijn werkplek kwam evalueren. Het computerscherm moest recht voor mijn neus en de hoogte was niet goed en een laptop is geen goed idee en doe af en toe eens een wandelingske of draai eens een cirkeltje met uw hoofd en ontspan uw schouders. “Want ge gaat klachten krijgen manneke.” Mijn gedacht daarover was vooral: ergonomie is voor bejaarden. Niet geluisterd dus.

En nu zit ik hier, stokstijf, met een gedraaide wervel, een lidkaart van de osteopaat en een handvol spierontspanners en ontstekingsremmers.

Ergonomie is niet voor bejaarden. Knoop het in uw oren.

Kijkt eens, MTV, TMF en Jim, in 1962 bestonden er ook al videoclips, en toen werden de beelden voorzien van *muziek*. Straf he.

T-Bone Walker. En meer moet dat niet zijn.

Help, de man van dR!En is een klusser. Al bijna drie jaar wonen wij op een werf. (Drie jaar entisnognietafofwa?!) Joke van Talking Heads vroeg me of ik tussen de tegel- en vloerwerken door een warmteverliesmeter van Black & Decker wil testen. Ja, ik wil.

Het principe van de warmteverliesmeter is eenvoudig: het toestel meet een referentietemperatuur en aan de hand daarvan kan je warmte- of koudeverlies in je huis detecteren. Zo weet je waar je extra moet isoleren of kieren moet dichten. Een handig apparaat voor mensen met isolatiedrang en EPC-obsessies, huizenjagers of voor een nieuwsgierig verbouwer, zoals ik.

Eerst en vooral: uitpakpret.

De bediening van de warmteverliesmeter is doodeenvoudig: een display, een powerknop en een schuifschakelaar met keuze tussen temperatuurverschillen. Afhankelijk van het geselecteerde verschil, de gemeten waarde en de referentietemperatuur, schijnt het toestel een gekleurd licht: blauw, rood of groen. Onder de motorkap In de handgreep zit een 9V batterij en een schakelaar om te wisselen tussen graden Celcius en Fahrenheit. Beetje overbodig in België, lijkt mij. Er is ook een handleiding met kleine lettertjes in alle talen van de regenboog, maar dat vind ik tijdverlies.

Let’s try it.

Lees verder »

Stel je voor dat je voor de allereerste keer bij een bakker in de buurt binnengaat en je bestelt daar een gesneden tijgerbrood. De bakker snijdt het brood, zet het terug in de toonbank en vraagt opnieuw wat het mag zijn.

Enigszins verbaasd herhaal je jouw bestelling, waarop de bakker zegt: “dat treft, ik heb net een tijgerbrood gesneden!”. Hij blijft daarop stokstijf staan en vraagt na een minuut stilte of het brood gesneden moet zijn of niet. Je probeert de arme man uit te leggen dat hij het brood enkel nog in een zakje moet steken en moet overhandigen. Maar het loopt opnieuw mis. De bakker beweert dat hij geen gesneden tijgerbrood kan terugvinden in zijn winkel, dus dat je beter een nieuw kan bestellen. Dus je herhaalt: “een tijgerbrood, gesneden alstublieft”. Hij neemt een brood, snijdt het, en zet het terug in de toonbank.

In zo’n situatie zou ik bij een andere bakker een Samsonbrood gaan kopen.

Vervang nu bakker door Scarlet en gesneden tijgerbrood door nieuw internetabonnement, en je hebt min of meer de absurde situatie die wij voor hebben. Nooit geweten dat van provider veranderen zo’n klucht kon zijn. Kort gezegd: als het internet van Scarlet even gebrekkig is als hun dossieropvolging, interne communicatie en planning van de installatie, dan wil ik bij nader inzien toch geen klant worden.

(voor de volledigheid het Scarlet-verhaal hieronder)
Lees verder »