sloddervossen

Hoi Jean-Marie,

ik wil je maar gewoon effe laten weten dat ik je allergrootste fan ben. Altijd al geweest. Als kind droomde ik ervan om keeper te worden en blonde krullen te hebben. Dat is helaas mislukt. Niet iedereen kan succesvol zijn in het leven.

Gelukkig heb ik een tijdje terug de eer gehad om je te ontmoeten. Dat was erg leuk, vond je ook niet? Samen gezellig met onze hondjes ravotten! De foto die Debby toen van ons gemaakt heeft, staat hier te pronken in de huiskamer. Kijk eens hoe liefdevol mijn hondje Blackie naar Angie gluurt. Vriendjes voor het leven, net als jij en ik!

Hopelijk tot gauw op tv of zo,
spekvriend

(Omdat de echte Brieven aan de Pfaffs zo pijnlijk gemeend zijn.)

Boeiende lectuur op Gentblogt. Ik weet niet waar de Brugse Poort precies ligt en ik heb de reportage van Ter Zake niet gezien. Maar als ik het zo lees, klinkt het verdomd herkenbaar.

Antwerpen Noord. 2060. Denk aan de Seefhoek, Stuivenberg, De Coninckplein, het Sint-Jansplein, Den Dam. Een buurt met een slechte reputatie: drugs, criminaliteit, armoede, werkloosheid en zwerfvuil. En daar wonen wij al twee jaar, op ’t Schoolplak. Een berucht pleintje omdat er vroeger nogal wat vechtersbazen woonden.

We moeten niet onnozel doen: het is een moeilijke buurt. De Seefhoek is altijd al een wijk van arme mensen geweest. Zwervers drinken Cara Pils op een bankske op’t plein. Het Seefbier van nu. In de zomer ligt er een berg zwerfvuil, en élke morgen wordt dat opgekuist door de mannen van’t Stad. Waarvoor oneindig veel dank. Er lopen hier soms junks over ’t straat. Ge ziet het aan de bleke schrale huid die hun magere botten bij elkaar houdt. Maar ik ben zelf ook bleek en schraal en mager, dus ik kan mij ook vergissen. Drugsdealers heb ik hier nog niet gezien eigenlijk. En criminaliteit ook nog niet. Knock on wood. Tien straten verder zouden de problemen wél ondraaglijk zijn als het donker wordt naar’t schijnt, maar ik heb er zelf dus nog niks van gemerkt. Sorry. En o ja, 2060 is ook de buurt van 150 verschillende nationaliteiten.

Lees verder »

Ik ging een kuisvrouw hebben, zoals ik al wel zei.

Maar ik heb haar ingeruild voor iets beters: elke week een dagje extra bij mijn dochter. Vijf dagen zonder haar, dat kon ik niet aan, dus wou ik 4/5de gaan werken. Een dag minder werken betekent doorgaans minder geld op de rekening, dus moesten er hier keuzes gemaakt worden.

‘t Was rap beslist: baaj baaj kuisvrouw, koedjiekoedjie mijn lieve baby.

En ooit komt er een dag dat wij alles kunnen betalen, want ik ga de win for life winnen. Ik voel het.

Google denkt aan Django Reinhardt, want ge wordt maar één keer 100 jaar. Zelfs als ge al dood bent.

Awel, een paar filmpkes om de dag mee te beginnen:

Lees verder »

Er wordt hier precies niet veel meer geschreven, dus ik dacht: ik zeg maar eens iets.

Gisteren heb ik mij bijzonder naïef getoond. Ik bén dat ook gewoon eigenlijk. “Al te goed van vertrouwen”, zegt de Van Dale. Klopt als een bus! Ik vertrouw altijd op mijn medemens, bekend of onbekend en dat zou ik beter wat minder doen. Triestig is dat, maar het zou mij veel problemen besparen. Zaken die ik in vertrouwen vertel worden misbruikt of doorgespeeld, en door mensen van wie ik denk dat ze handelen ter goeder trouw, word ik uiteindelijk genadeloos in de zak gezet. Het zou mij ook geld besparen, zo wat minder naiëf zijn. Al minstens 25 euro!

Die 25 euro gaf ik gisteren op straat weg aan een bedelaar. Normaal doe ik dat niet, want er zijn zoveel bedelaars en veel ervan gaan met uw geld gewoon drugs kopen. Ik hou niet van drugs, dus ik sponsor dat niet.
Maar gisteren dus, werd ik achterna geroepen en dom genoeg kijk ik achterom. Ik word achterna gemankt door een zwarte man, die mij aanspreekt: “You don’t know me, but I am your brother and I need your help”. Waarop hij prompt begon te huilen. Echt he, met tranen en al.

Dom als ik ben, laat ik mijn hart breken. En naïef als ik ben geloof ik een verhaal van een ongeluk en ziekenhuis en uit het land zetten en diabetes (hij liet zelfs zijn prikdinges zien he!!) En over een vriend in Nederland en over een treinticket. Pas op: ik heb tegengeprutteld hoor. Maar ik mocht hem zelf op de trein zetten en hij zou mij een kaartje sturen als ik hem hielp enzo. Dat bewijst toch alles!? Hij weende trouwens harder en harder.

Soit. Ik had alleen 20 euro op zak. En een bon van de Delhaize van 5 euro. Ik heb hem dat allemaal gegeven. Want ik dacht: stel dat het waar is, en ik help hem niet, ik loop gewoon met mijn geld naar huis en laat hem staan, dan is dat toch écht zielig?

Blij dat hij was, dat kunt ge niet geloven! Ik had hem gered! En zijn dode familie zou mij in mijn dromen komen bedanken! Halleluja!

Thuisgekomen stuur ik een mailtje naar Spekvriend, met mijn verhaal en dat hij wel boos zou zijn dat ik zomaar zoveel geld weggeef aan een vreemde. En dat hij mij wel een stom en naïef kieken zou vinden.

Dat vond hij inderdaad, want een half jaar geleden is Spekvriend blijkbaar door krek dezelfde man aangesproken, met krek hetzelfde verhaal. Godmiljaardedju! Toen ik dat hoorde brak mijn gouden hart, voor de tweede keer op een uur tijd. Niet omdat ik mijn 25 euro kwijt ben. Wel omdat ik in de zak ben gezet, terwijl ik het zo goed meende met die man. Wel omdat ik wellicht zijn shot heroïne heb betaald en dat idee kan ik maar moeilijk verdragen.

Deze nacht heb ik gedroomd. Maar niemand is mij komen bedanken.

Ik ben een naïef kieken, ‘t is maar dat ge ‘t weet.

Ja, lach maar.

Niemand wilde geloven, toen ik jong en eenzaam was, dat ik mijn eigen zwerfvogel had. Petrus, zo had ik het dier genoemd.

Elke keer als ik alleen op mijn slaapkamer zat, landde Petrus op de vensterbank en tikte met zijn snavel tegen de ruit. “Kijk dan spekvriend! Kijk dan! Hier zit ik! Ik ben een vogel!”. Ik ken niks van vogels, maar het was er echt één. Het dier sprak de waarheid. Dus legde ik broodkorstjes op de vensterbank en elke dag kwam Petrus langs. Speciaal voor mij en de korsten.

Ik weet zeker dat E. ook een zwerfvogel had.

Héél herkenbaar, wat Nico Dijkshoorn schrijft in Oor:

Al in de tram weten, door het boekje, dat je een weergaloze kutplaat hebt gekocht. Dat is geluk.

Zijn column is misschien wel de voornaamste reden waarom ik een abonnement op Oor heb. Spijkers met koppen. Heerlijk.

In heel mijn leven heb ik al veel gitaren gezien, in alle vormen en kleuren. Alles van Fender, Gibson, Gretsch en konsoorten en creaties van gitaarbouwers over heel de wereld zijn mijn ogen gepasseerd. Nee, deze jongen is niet snel meer onder de indruk.

Maar kijk, wat Guttlin Guitars oa. maakt:

Wow. Daar gaat mijn hartje sneller van slaan. En niet alleen deze Thin King is een lekker ding, ook de andere gitaren hebben schitterende looks. Check de website.

Een paar maand geleden kreeg ik die pareltjes al in de mot op Youtube en blijkbaar ben ik niet de enige die onder de indruk is. Schitterend design, goede materialen en -als ik de commentaren en de filmpjes mag geloven- ook een fantastisch geluid.

Het beste van al: de bouwer Guttlin Guitars komt uit België. Dat ligt vlak bij Antwerpen. Mijn vingers, perdoeme ze jeuken.

Respek.

Daar staat ge dan in Carpetright schaamteloos te loeren naar minstens 1000 soorten tapijt. En geen enkele kokosmat te bespeuren.

Dus trekt ge een verkoper aan de mouw die trots vanonder het stof twee lappen kokos tevoorschijn haalt als ware het twee Vlaamse Reuzen uit een tovenaarshoed. Tadah! Achttien millimeter dik en verkrijgbaar in bruin of zwart. (De matten, niet de konijnen.) Kostprijs respectievelijk 36 en 46 euro, aldus de verkoper. Een scherpe prijs voor de natuurlijke klassieker. Dan zijt ge onder de indruk van die zwarte mat, want duur is altijd mooier, en besluit ge dat het goed is; dat ge de zwarte neemt. En als ge uw bankkaart in de terminal steekt en discreet uw code intoetst, meldt de verkoper dat ge de mat moogt afhalen aan het magazijn achteraan in de winkel.

Terwijl ge via een rode loper naar het magazijn paradeert, weerklinkt een boodschap doorheen de winkel.

“Bericht aan het magazijn. Opgelet. Klant onderweg voor kokosmat. Kleur zwart. Ik herhaal: klant onderweg voor kokosmat kleur zwart. Z – W – A – R – T. Alle hens aan dek.”

Dan voelt ge uw wel vrij belangrijk, moet ik toegeven. Eventjes toch. Want als ge in het magazijn aankomt en de magazijnier aan u vraagt welke mat ge wilt hebben en in welke kleur alstublieft, is het meerderwaardigheidsgevoel snel verdwenen. Weinig hens aan dek.

Enfin, we hebben nu één vierkante meter zwarte kokosmat. Te koop.
Onze tochtborstel loopt vast op achttien millimeter natuurlijke klassieker.

Sharon Jones, the super-soul-sister with the magnetic “Je ne sais quoi” en haar Dap-Kings hebben een kerstsingle op het net gezwierd: Ain’t no chimneys in the projects. Te beluisteren alhier. Alwaar? Alhier.

Wie zich inschrijft op de nieuwsbrief krijgt niet alleen een mp3′ke van het nummer, maar ook kerstwensen van Binky Griptite himself. Gratis en al.

En als ge Sharon Jones en haar vrienden niet kent, verdient ge kletsen op uw grootste uitgang.

Vanmorgen heeft Jenny uit Thuis mij bijna omver gereden. Een speciale ervaring.

Al jarenlang volg ik de avonturen van Jenny op tv. Toen ze nog met Dr. Dre (for real) getrouwd was, vond ik haar al tof. En zelfs toen ze nog Angèle heette en op reis ging naar Benidorm was ik fan. Toch vond ik haar minder sympathiek toen ze mij vanmorgen bijna op de motorkap had liggen. Heel eventjes was ik zelfs boos op Jenny. Heel eventjes maar, want het regende en het was vroeg en ze had stickers van Afrika op de achterruit van haar C3 plakken en ik droeg geen fluovest. En dan nog dat gedoe met Roza en Peggy, ocharme. Allemaal verzachtende omstandigheden.

Jenny, jij blijft voor altijd mijn vriendin. Zelfs in het verkeer.
Er is al genoeg ruzie in de wereld.